Blog posts

(9:45)De tocht tot nu toe verloopt soepel, kan alle omstandigheden goed aan, ook onzekerheden weet ik goed te handelen. Sociaal, emotioneel en lichamelijk gaat het boven verwachting.

 De rustdag zelf niet zo lekker begonnen, een rot gevoel na 8 dagen 'aan' staan lukt het niet zo goed 'uit' te schakelen. Dat wakkert de monsters aan(zo noem ik de dysthymie of chronische depressie), niks wat ik niet kan dragen en een scenario waar ik van te voren rekening mee heb gehouden. Dat maakt het niet leuk of makkelijk, het maakt het verklaarbaar en dat scheelt onrust.

Blijf het fijn vinden om zulke dingen te delen om 3 redenen:

 1) door het te verwoorden, wordt het concreter, dat voelt beter dan een ondefinieerbaar unheimisch gevoel.

2) zie het delen als een zucht: een zucht geeft lucht aan een hart vol smart.

3) Het is voor mij niet heel lastig om open te zijn over zulke zaken ( zaken waar een taboe op ligt). Ik hoop dan maar dat iemand door herkenning wat steun vind in m'n woorden. Of daarin zelfs wat kracht vind om het taboe te doorbreken.

Ik krijg ook wel eens de vraag of die openheid kwetsbaar maakt, dat vind ik niet, juist de geslotenheid maakt kwetsbaar. Ja ik krijg regelmatig met onbegrip te maken, de standaard onbegrip is voor mij iets om te lachen. Het wordt lastig als mensen het goed bedoelen:

1) ongevraagd advies: 'weet je wat ik zou doen als ik jou was' gaat niet om mij, zijn bijna altijd clichés, vaak kleinerend. Het helpt nooit.

2) Opvrolijken/positivisme: je kan iemand die blind is geboren de kleur blauw niet uitleggen. Iemand met depressie wijzen op die zilveren rand rond die donkere wolk is net zoiets.

3) life coach: denken dat een 1 of andere spreuk over onmdenken en 'geluk is een keuze' helpt. Wellicht leuk bij een dipje, tenenkrommend bij depressie. Het leven is minder maakbaar dan dat we zouden wensen.

(13:00) even een lekker dutje gedaan, dat helpt vaak een beetje tegen de monsters. Lag wat te mijmeren in bed en had wel een bevrijdende gedachte. Ik heb best vaak een vraag gekregen wat m'n doel van de tocht is, wat ik wil leren, wat ik hoop te overwinnen.

Het bevrijdende antwoord is: helemaal niks!

Ik hoef niets te leren en te overwinnen, ik hoef ook niet te genieten, ik hoef niet waardevolle contacten te hebben of dierbare herinneringen te creëren.

Ik     hoef      helemaal     niks

Hè, dat geeft ruimte.

En het bovenstaande gebeurt wel. Juist beter zonder het te hoeven.

De gele flits gepoetst.

Beetje mooi zitten wezen voor het chalet.

(16:00) wat voetbal kijken en langzaam alweer wat spullen pakken. De somberte van vanochtend redelijk weten om te buigen. 

Na een verkwikkende douche, heerlijk eten.

Vast weer wat spullen inpakken, morgen weer op pad, ook wel weer mooi.

Welsum - Apeldoorn 

De rustdag prima verteerd. Vanochtend wat eerder vertrokken om voor de zone met onweersbuien binnen te zijn, dat is gelukt. Was veel eerder bij Apeldoorn dan verwacht en heb toen besloten nog een rit van 20km rond Apeldoorn te maken. Een goede beslissing want het was prachtig, op en af door de bossen ten westen van Apeldoorn.

Veluwe

Veluwe

Paleis het Loo

Bossen ten westen van Apeldoorn.

De langste etappe begon soepel, heerlijk over de Veluwe fietsen, de gele flits vrat de kilometers op.

Hoe leuk! Van het logeeradres in Apeldoorn kreeg ik Apeldoornsokken.

De veluwe oversteken richting flevoland

Flevoland

Toetje na het eten van ijssalon de Hoop in Blaricum.

Uit de bossen gekomen bleek er aardig wat wind te staan. Ik kon zelf geen rust vinden zorgen buiten de fietstocht om, die als donkere wolken m'n gedachten indreven.

Eenmaal in Flevoland aangekomen kreeg ik met 2 omleidingen te maken en reed ik zelf ook nog verkeerd, waardoor de route uiteindelijk 75 km werd en het (voor mij te) spannend werd qua batterij.

Dus vandaag koste best veel energie zowel lichamelijk als mentaal. Tegelijk blij met hoe ik er mee om ben gegaan.

Wederom een super gastvrij logeeradres getroffen, dus er wordt goed voor me gezorgd. Morgen gaan we weer met frisse moed verder.

Ik zit vandaag een beetje vierkant op de fiets. De etappe van gister zit nog wat in het lijf en m'n hoofd. Best veel stukken langs drukke autowegen en in de gooi en vechtstreek, op zondag met dit weer, voelt een beetje als in een optocht rijden. Dus iets meer prikkels dan me lief is. Als dit een mindere dag is, teken ik er voor. Het gaat namelijk gewoon hartstikke goed, tot nu toe 'own' ik de fietstocht.

De naald van Waterloo

Van de naald naar het paleis.

Tussen de naald en paleis

Koffie drinken bij Benno en Jula op paleis Soestdijk.

Gravel, zand, bos en heide.

Omgeving Weesp

Morgen Amsterdam - Alphen a/d Rijn

Alweer een prima nacht gehad, alle logeeradressen adressen zijn bijzonder saai: gastvrij, geen nee te koop, gezellig, mooie gesprekken. Ik hou er van!

Het zadel iets hoger gezet, wat zadelcreme op de desbetreffende regio gesmeerd en probeer steeds in 1 ondersteuningsstand hoger te fietsen dan ik normaal doe, om zo de beginnende pijntjes iets te verlichten.

Waar een Wilnis is een weg.

Zuid Holland een stuk homoseksueler maken.

De gele flits staat mooi te shinen.

14:00 op bestemming aangekomen, douchen, boodschappen doen, de airco aan.

 15:30 Even proberen 'uit' te staan. Op bed tv kijken. Ondertussen het blog bijwerken.

Dutje gedaan, tijd om te gaan eten, fijne avond. 💜💜💜

morgen naar Haarlem.

Vandaag geen eenvoudig reisverslag.

Ik ben vandaag op de Erebegraafplaats Overveen (Bloemendaal/Haarlem) geweest. Om een bloemetje te leggen bij 3 verzetstrijders: homoseksuele verzetstrijders.

Naast de vervolging van lhbt'ers in de oorlog, werd het na de oorlog amper beter. Lhbt'ers bleven buitengesloten en vervolgd worden. De lhbt slachtoffers van het nazi regime en lhbt'ers die heldendaden verrichtten, met alles te verliezen en vaak alles verloren, kregen niet of nauwelijks erkenning.

Zoals zo vaak worden gemarginaliseerde groepen (bijvoorbeeld vrouwen, mensen van kleur, lhbt'ers) uit de geschiedenisboeken gegumd.

DAAROM ROEP IK NOG HARDER! 

De deelnemers aan de overval op het bevolkingsregister zijn, deels postuum, voor hun verzetswerk onderscheiden, maar Arondéus werd pas in 1984 het Verzetsherdenkingskruis toegekend.

Aangenomen wordt dat zijn seksuele geaardheid de reden was voor de ontbrekende publieke erkenning gedurende vele jaren. Tevens werd hem in 1986 de onderscheiding Rechtvaardige onder de volkeren toegekend voor zijn hulp aan de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Meer verdieping over het gebrek aan erkenning van lhbt+ verzetsmensen en  slachtoffers lees je hier: https://bevrijdingintercultureel.nl/cms/index.php/nederland/homoseksuelen-in-oorlog-en-verzet-inleiding/homoseksuelen-in-oorlog-en-verzet

Nu een beknopt reisverslag.

De etappe vandaag was moeizaam: het was druk en warm, ik ben moe en had niet goed geslapen. Me goed (laten) verzorgen en dat het wat vierkant loopt, de laatste dagen maar accepteren.

Bovenstaande was iig relativerend.

Blij met het cadeau: Haarlem skoken

Morgen: Haarlem - Wormer

Vandaag geen toeristische route (50km) maar een meer directe route (25km). Ik heb wat pijntjes en ben moe. De sociale batterij zit nog wonderwel vol. 

Het fietsen en navigeren door Haarlem ging soepel, blijf geen fan van fietsen door de grote stad. Tegen de warmte kan ik aardig goed en op de fiets altijd wat rijwind. Het was een soepel tochtje.

De pont was aan de overkant dus moest ik wel patat eten.

Na 2 weken op pad begin ik zo nu en dan al een beetje terug te kijken. Wat een avontuur, wat een fijne mensen.

Op de pont stonden ook leden van een wielerclub, die nieuwsgierig waren over m'n tocht. Na m'n uitleg zei er één: hoe doe je dat met koken en was? Ik: dat wordt voor me gedaan. De wielrenner: oh, ik was al een beetje jaloers, nu helemaal. Dat werd bevestigd door de rest van de groep. En ja zonder alle lieve gastvrije behulpzame mensen had dit nooit gelukt!

Begin zo langzamerhand de stal te ruiken, vrijdag kom ik weer thuis, nog niet te veel aan denken, dan worden m'n emoties wat wiebelig. De laatste loodjes mogen dan het zwaarst wegen, ik ga er niet minder om genieten. Moedig voorwaarts!

Bedankt voor alle lieve berichten.

Vertrouwen op mezelf en knopen doorhakken, dat is hoe ik vandaag wil omschrijven. Eerst heb ik de route aangepast en heb besloten niet met de trein te gaan en de waarschijnlijk drukkere duinen te laten en ben door het prachtige polderlandschap gefietst.

M'n matties Wormer! 😍

Joh!

Geen spijt van de kortere route, wind in de rug: het was genieten.

De laatste nacht zou kamperen worden en aangekomen begon die schoen te wringen. Ben best heel moe, daardoor emotioneel wat wiebelig en prikkels komen makkelijker en heftiger binnen. Heb hierdoor besloten om niet te gaan kamperen, maar heel luxe in een b&b in Schagen te slapen. Airco, tv, weinig omgevingsgeluiden geven me de beste kans op een goede nacht. Voelt natuurlijk lullig richting het logeeradres en is ook de enige respectvolle manier om duidelijk te zijn.

Morgen gaat zwaar worden zoals dat nu eenmaal is met laatste loodjes. Zo'n laatste dag ga ik toegeven aan de moeheid (gaat vanzelf) en daardoor zullen emoties nog dichter aan het oppervlak liggen.

Morgen:

25km naar Den Oever.

Den Oever- Kornwerderzand (fietsbus)

18km Kornwerderzand - Bolsward

17 dagen, 16 etappes, 800km, heeft deze autistische kluizenaar zichzelf het leven ingegooid. Ik sta nogsteeds rechtop: problemen opgelost, flexibel geweest, tegenslagen het hoofd geboden, hulp geaccepteerd, genoten, mensen tot last zijn, gefietst, gelachen en mooie gesprekken gevoerd.Eenzaamheid is een gevoel dat het eigenlijk niemand echt kan schelen hoe het met je is. Dit lost het niet op, maar helpen doet het wel!

Zullen we afspreken dat jullie morgen m'n telefoon laten ontploffen met aanmoedigingen?!  #HupHil

Onder een dekentje tv kijken in de b&b. Airco op standje opbaren.

Na een goede maar korte nacht, de reis naar huis! Pittig windje in de rug, de gele flits op standje avvesere. Was een kwartier voordat de fietsbus zou vertrekken bij de halte den Oever. (Prima timing) ondanks dat het druk was, kon ik meteen mee.

Woest aantrekkelijke benen en koffie.

M'n trouwe reisgenoot de gele flits. De Batavus fonk ebike die ik nog geen twee jaar geleden van m'n moeder erfde. Wolken, zon, regen, wind, heuvels, polders, steden, dorpen,bossen, duinen, heide, klinkers, asfalt, kasseien,gravel, zand en verzaakte geen moment!

 Hup flits!

Lange rechte einden richting den Oever.

Fietbus, afsluitdijk, Kornwerderzand: weer in Friesland.

De dorpjes aftellen.

Cornwerd 14 km

Wons 10 km

Schraard 6km

Schettens Longerhouw 3km 

(Bolsward in zicht!)

M'n thuis, m'n basis, m'n stadje: nog 1km!

 Een bloemetje van een vriendin en kaartjes van de logeeradressen, dat is fijn thuiskomen.

Tot slot, wil ik iedereen bedanken voor de reacties en aanmoedigingen en interesse. Het was alsof jullie een beetje mee op reis waren.

De grootste dank gaat uit naar alle lieve zorgzame behulpzame mensen waar ik mocht logeren. Ik voelde me niet alleen welkom. Jullie lieten me iets voelen wat ik als autist met sociaal ongemak en eenzaamheid niet vaak voel: ik voelde me niet tot last, niet te veel en ik voelde me op m'n plek.

Dat doet me meer dan dat ik in woorden kan uitdrukken.

💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜💜

Nu, weken na de prachtige fietstocht, tijd om de balans op te maken. 

M'n uitgebreide, prezieze voorbereiding gaf veel rust. Het stelde me in staat snel te schakelen waar het nodig was. Door de enorme gastvrijheid van de logeeradressen was het relatief eenvoudig om 'tot last te zijn'. Heb me weinig sociaal ongemakkelijk gevoeld, ook niet achteraf. Dat is me meegevallen. Denk regelmatig met een glimlach terug op de leuke ontmoetingen en dito gesprekken.
Ook het landen, na thuiskomst is betrekkelijk makkelijk gegaan. 

De tocht heeft me geen nieuwe inzichten gebracht, daar ben ik eigenlijk wel blij mee. Het heeft iets bevestigend gewerkt, zoiets als: ,hé mocht je het ff vergeten zijn: je kent jezelf het beste.'

Nu weken later, vind ik het lastig de draad weer op te pakken. Dwz zeggen, welke draad? Heb op dit moment geen doel in m'n hoofd waar ik bezig kan. Dat voelt wat leeg en onbestemd en dat kan omslaan naar unheimisch en de dysthymie aanwakkeren, tot nu toe gaat dat oké, maar het is een dun lijntje. 

Waar ik in m'n hoofd had zuid Nederland begin september te gaan fietsen, besloten om dit niet te doen. Voelde als haasten en zat het nagenieten van de eerste tocht in de weg. Het geregel tijdens de vakantie periode leek me niet optimaal. Wil er naar kunnen toeleven als bij de eerste tocht.
Dus met potlood voor volgend jaar juni opgeschreven. 

Er zitten wel wat haken en ogen aan. De batterijen van de gele flits zullen steeds wat minder worden, dus wordt de actieradius minder. Ik had een financiële meevaller van de energietoeslag, omdat m'n zwager per ongeluk de energie 5 jaar had vastgezet, voor de prijsstijging. Zo kon ik de benodigdheden voor de fiets kopen en had ik nog een kleine buffer voor een paar overnachtingen in een b&b of horeca bezoek onderweg. Ik zie m'n inkomenspositie (bijstand) niet beter worden eerder achteruitgaan met dit kabinet. Dus voel van de ene kant haast om de tweede tocht te maken, want hoe houden de batterijen zich? En hoe lang gaat de gele flits nog mee?, een  nieuwe ebike aanschaffen zit er niet in. (Deze is erfstuk van m'n moeder die 2 jaar geleden overleden is.) En van de andere kant de tijd willen nemen om minutieus naar de financiële haalbaarheid van tocht 2 te kijken. 
Misschien dat ik in september nog naar een andere provincie ga om een paar dagen te fietsen, zodat ik nog iets heb om naar uit te kijken. 

Ik heb geen klagen hoor, door geen schulden, wat kennis, administratieve hulp van jongere zus en discipline  kan ik rondkomen er is iets ruimte om een tegenvaller of een dure maand op te vangen. Het blijft een 'te' smalle basis om het bestaanszekerheid te kunnen noemen. 

Voor de komende tijd hoop dat er weer een rode draad zichtbaar wordt in het volle besef dat het zich niet laat haasten. Een beetje kader, een stip op de horizon om naar toe te werken en naar uit te kijken is broodnodig.


Ook al ga ik wat vierkant door het leven:
Moedig voorwaarts.